Chan eil film eile coltach ri ‘Kite Runner’. Bhon a thuit Afganastan
fo sgàil an Taliban agus às dèidh coiteantas prògraman mar ‘24’ tha
ìomhaigh nan daoine sin air a dhol sìos gu math fada ann an cuid de
shùilean timcheall an t-saoghail.
Bha an leabhar air leth
soirbheachail a’ togail iomadh duais mus tàinig e gu bhith na film, is,
mar sin, tha sgeul làidir tarraingeach ann bhon toiseach a tha
dèiligeadh ri cuspairean fad-shaoghail mar teaghlaichean, creideamh,
cogadh, gaol, onair, càirdeachas, cinnealtas, tràilleas agus gaisgeachd
mac an duine.
Nuair a dh’fhònas seann chàraid do dh’Amir ag iarraidh air tilleadh
dhan dùthaich far an deach e a bhreith, tha sinn a’ leantainn sreath de
na cuimhnichean às làidire a th’ aige bhon a bha e a’ fàs suas ann an
Kabul còmhla ri athair agus an dà sgalaig aca.
Tha sinn a’
faicinn cho math ’s a tha an dòigh beatha aca ron a thòisich ùpraid
anns an dùthaich agus an uair sin tha sinn a’ faicinn mar a
dh’atharraich cùisean às dèidh dha fhèin ’s athair an dùthaich fhàgail
airson Ameireaga. Tha e doirbh a chreidsinn gu bheil an Taliban a’
dèanamh a leithid de stùth drabasta ann an ainm Dìa, ach mar a tha blàr
sam bith, tha droch dhaoine ann a tha cleachdadh ar creideamh na
leisgeul airson a bhith dèanamh na thogras iad. ’S e sgeul gu math tròm
a th’ aig sluagh Afganastan ach tha sgeul pearsanta aig Amir fhèin
ceart cho duilich.
Tha grèis ann bhon a chunnaic mi film a rinn buaidh cho mòr ri seo orm. ’S e dùsgadh garbh a th’ ann do sheann chultair ann an saoghal ùr.
5/5
